مریم پاییزی

زندگي سه چيز است
اشكي كه خشك مي شود
لبخندي كه محو مي شود
و يادي كه در عالم فراموشي باقي مي ماند...

در شبي از شب ها خدا را ديدم كه در حال بازرسي پرونده ها بود يكي را بر داشت و رو به من گفت :
آدم كشتي؟ گفتم تو مرا قاتل كردي.
گفت دزدي كردي؟گفتم تو مرا محتاج كردي
گفت در كوچه نيمه شب با كسي سخن گفتي؟
گفتم تو مرا عاشق كردي پس از اندكي سكوت گفت تو تنها بنده اي هستي كه حقيقت زندگي را در يافتي.

ا .

+ نوشته شده در دوشنبه يکم اسفند 1384ساعت 16:52 توسط مریم | آرشیو نظرات نظر بدهید

من از تو آرامشی می خواستم تا جسم و جانم را تسکین دهد و روانم را برای کار و تلاش و حرکت وپویایی آماده نماید
اما چه بگویم و چگونه بنویسم در تو یافتم در لحظه های با تو بودن به آن آرامش شیرین زندگی رسیدم
حضور تو مرا رام و آرام کرد و من در مقابل تو نشستم و مات ومبهوت تو شدم
نمی دانی چه احساسی در آن لحظات داشتم چه پروازی چه معراجی چه صعودی چه خلسه ایی تو همیشه مرا اشباع می کنی
تو مرا می فهمی تو خطاهای مرا نادیده می گیری تو نقاط ضعف مرا به رویم نمی آوری تو مرا تضعیف نمی کنی
چقدر تو بزرگی و چقدر من مبهوت تو
گاهی اوقات که تو گرفتاری و نمی توانی مرا بپذیری چه بر من که نمی گذرد چه اظطرابها و نگرانی ها دغدغه ها و انتظارها که دنیایم را متلاطم نمی کند و رشته زندگی را از دستم نمی گسلد

ا .

شمع دانی به دم مرگ به پروانه چه گفت؟

گفت ای عا شق دیوانه فراموش شوی

سوخت پروانه ولی خوب جوابش را داد

گفت طولی نکشد تو نیز خاموش شوی

ا .

اینجا سرد است

اینجا افتاب قهراست

اینجا زمستان عشق است

اینجا کلبه ی دل برفی است

اینجا اسمانش ابروکبوتر ندارد

زمینش کویر است و پونه و نیلوفر ندارد

اینجا معبدهایش خالی است و معابد ندارد

اینجا همه شاکی هستند و شاهد ندارد

اینجا شهر سنگ و اهن است و دلهایش سفالی است .

تو را گم کرده ام امروز و حالا لحظه های من گرفتار سکوتی سرد و سنگین اند

و چشمانم که تا دیروز به عشقت میدرخشیدند نمیدانی چه غمگینند

عصای دست پیری بود برایم دستهای تو

چراغ روشن شب بود برایم چشمهای تو

نمیدانم چه خواهد شد . فقط بی تاب و دلگیرم

کجا ماندی که من بی تو هزاران بار در هر لحظه میمیرم.

با ارزوی موفقیت برای همتون

دوباره دل هوای با تو بودن کرده نگو این دل دوری عشقتوباورکرده

دل من خسته از این دست به دعاها بردن همه ی ارزوهام باررفتن تو مردن

حالا من یه ارزو دارم تو سینه که دوباره چشم من تو رو ببینه

واسه پیدا کردنت تن به دل صحرا میدم اخه تو رنگ چشات هیبت دنیا رو دیدم

توی هفت اسمون تو تک ستاره ی منی به خدا ناز دو چشماتو به دنبا نمیدم

حالا من یه ارزو دارم تو سینه که دوباره چشم من تو رو ببینه

ای همه غمگین اگر تنها شدی من با توام

خسته از هر دل شدی من با توام

گر به کنج بی کسی امیختی با درد خویش

دل نگران از مردم دنیا شدی من با توام

از غمت گریان منم. گرتا سحر مانند شمع اشکریزان در دل شبها شدی من با توام

راه عشق

آری در جادهای عشق تو بر مرکب عشق سوار شدم

اما هر چه میروم به تو نمی رسم،گویی تو در آخر دنیایی

ولی آنقدر میروم تا در آخر یا به تو برسم یا از خستگی هلاک شوم

اما هر چه هست تو مقصود منی

دوستت دارم

نظر یادت نره

عميق ترين درد زندگی مردن نيست بلکه نداشتن کسی است که الفبای دوست داشتن را برايت تکرار کند و تو از او رسم محبت بياموزی.
عميق ترين درد زندگی مردن نيست بلکه گذاشتن سدی در برابر روديست که از چشمانت جاری است.
عميق ترين درد زندگی مردن نيست بلکه پنهان کردن قلبی است که به اسفناک ترين حالت شکسته است.
عميق ترين درد زندگی مردن نيست بلکه نداشتن شانه های محکمی است که بتوانی به آن تکيه کنی و از غم زندگی برايش اشک بريزی.
عميق ترين درد زندگی مردن نيست بلکه ناتمام ماندن قشنگترين داستان زندگی است که مجبوری آخرش را با جدايی به سرانجام برسانی.
عميق ترين درد زندگی مردن نيست بلکه نداشتن يک همراه واقعيست که در سخت ترين شرايط همدم تو باشد.
عميق ترين درد زندگی مردن نيست بلکه به دست فراموشی سپردن قشنگ ترين احساس زندگی است.
عميق ترين درد زندگی مردن نيست بلکه يخ بستن وجود آدمها و بستن چشمهاست.

زندگی یعنی تو................!!

زندگي ... هوس نيست............. اول فقط ميشناختمت... يك روز باهات حرف زدم، بعدا فقط يك دوست بودي يك كم گذشت، بهترين دوستم شدي... همه حرفهام رو بهت ميگفتم، خوشحالي و ناراحتي همديگر رو ميدونستيم، نصيحتم ميكردي و دلداريم ميدادي، يا اينكه با خوشحالي من سهيم ميشدي. زمان گذشت... كم كم بهم نزديكتر شديم، از همه زندگي هم با خبر شديم، خوب و بدش مهم نبود... اينكه هردومون يكي روداشتيم باهاش درددل كنيم قشنگ بود. بازم گذشت... گذشت... گذشت... هر روز برام عزيزتر ميشدي، هرازگاهي ناخودآگاه دلم بدجوري تنگت ميشد... به روي خودم نمياوردم، ميگفتم: اينم ميگذره... نگذشت... يك روز بهم گفتي كه دل تو هم تنگه... گفتي كه خيلي دلت تنگه، گفتي كه دوستم داري، منم دوستت داشتم... سكوت كردم... هيچي نگفتم... ميترسيدم! از چي؟ خودم هم نميدونستم، باز هم گذشت... ديدم بدون تو خيلي سخت شده، بهت گفتم... بهت گفتم كه همه چيز من هستي، بهت گفتم چقدر دلم تنگه، بهت گفتم كه چقدر براي بودن باهات بيصبرم، ميترسيدم... يرسيدي چرا؟ نميدونستم... گفتي كه ترس نداره، باورم نميشد... عاشق شده بودم! اينقدر اين كلمه رو توي كتابها و شعرها و گفته ها به سلاخه كشيدن كه ديگه باورم نميشد عشق وجود داشته باشه. فكر ميكردم هوسي بيش نيست... نميدونستم چه جوري فرار كنم، كجا برم، به كي بگم، به خودت گفتم... گفتي كه هست، عشق هنوز هست، هوس نيست! دلم آروم شد... خيلي آروم شد، تازه فهميدم كه دنيا چقدر قشنگه، تازه فهميدم كه تا شقايق هست، زندگي بايد كرد.... تازه فهميدم كه عاشق شدم. و اميد وصال قدرت هركاري رو بهم داد، هركاري... آره، عشق است و با اميد رسيدن بهش، كوه رو از جا ميشه كند. چه حال و هواي عجيبي است... توي آينه لبخندي به خودم زدم و گفتم: هوس نيست، عشق است... و چقدر قشنگه اينو بدون كه يه چشم هميشه بايد توش اشك باشه ، وگرنه ميسوزه . يه دل هميشه بايد توش غم باشه ، وگرنه مي شكنه . يه كبوتر هميشه بايد عشق پرواز داشته باشه ، وگرنه اسير ميشه . يه قناري بايد به خوش آوازيش ايمان داشته باشه وگرنه ساكت ميشه . يه لب هميشه بايد توش خنده باشه وگرنه زود پير ميشه . يه صورت هميشه بايد شاد باشه وگرنه به دل هيچ كس نمي چسبه . يه دفتر نقاشي بايد خط خطي باشه وگرنه با كاغذ سفيد فرقي نداره . يه جاده بايد انتها داشته باشه وگرنه مثل يه كلاف سردرگمه . يه قلب پاك هميشه بايد به يه نفر ايمان داشته باشه وگرنه فاسد ميشه . يه ديوار بايد به يه تير تكيه كنه وگرنه ميريزه . يه چشم اشك آلود ، يه دل غم آلود ، يه كبوتر عاشق ، يه قناري خوش آواز ، يه لب خندون ، يه صورت شاد ، يه جاده با انتها ، يه دفتر نقاشي ، يه قلب پاك، يه ديوار استوار ، فقط يه جا معني داره ، جائي كه : چشماي اشك آلودت رو من پاك كنم ، دل غم آلودت رو من شاد كنم ، جفت كبوتر عاشقي مثل من باشي ، شنونده آواز قشنگت من باشم ، لباي كوچيكت رو من خندون كنم ، نقاش دفتر خاطراتت من باشم ، پاكي قلبت رو با سلام عشقم معني كنم ، احساس ميكنم بزرگ شدم چون الان فقط مال خودم نيستم

فکر میکنم مال تو شده باشم.

فک نکن از یادم رفتی همـــــــــــــــــــــــــــــــیشه به یادتم.

دل.....

چه کرده ای تو با دلم که این چنین شکسته ام

شکسته ام چو تار غم چه کرده ای تو با دلم

صدای خسته ی مرا نمیدهی دگر جواب

دو چشم من نمیرود بدون تو دگر به خواب

به هر دری که می روم تو را نظاره میکنم

به جای بوسه بر ابت به گل اشاره میکنم

تمام شعرهای من به پای یک نگاه تو

گر از توام جدا کنند فنا شوم به راه تو

گل مریم

گل مریم....

رد ان شبهای تنهایی در ان تاریکی وحشت

در ان بی مهری غمگین در ان اندوه در غربت

گلی زیبا درون شیشه ی قلبم پدید امد

گلی خوشبو گل مریم

گلی زیباتر از یک بوستان لاله

گل شبهای مهتابی

گل صحرای بی تابی

گل خوشبوی من چندب برایم عطر پاشی کرد

برایم دلربایی کرد ندانستم که با من نیست ندانستم خزان دارد

ولی افسوس..............

بهارش عاقبت سر شد به پیش اشکهای من

گلم پژمرده و پرپر شد من از پژمردن یک گل نمی گویم

گلی که با بوسه ی سرو و خزان جان داشت

گل زیبای مریم بود

گل من بود .گل من بود

عشق......

ای از عشق پاک من همیشه ست

من تو رسان نیاوردم به دست

بارها این کودک احساس من

زیر باران های اشک من نشست

من تو را اسان نیاوردم به دست

در دل اتش نشستن کار اسانی نبود

راه را بر اشک بستن کار اسانی نبود

با غروری هم قدوبالای بام اسمان

بارها در خود نشستن کار اسانی نبود

بارها این دل به جرم عاشقی

زیر سنگینی بار غم شکست

من تو را اسان نیاوردم به دست....

زندگی...

زندگی با تو چه زیباست نمی دانی تو

دل من غرق تمناست نمیدا نی تو

شوق دیدار تو در باغ دلم میشکند

بلبل مست تو تنهاست نمی دانی تو

دل به سودای تو هر شب به سحر میبندم

بی تو هر شب .شب یلداست نمی دانی تو

با من از سنگ دلی غصه مگو می دانم

غصه در چشم تو پیداست نمی دانی

دل.................

اولش فکر نمی کردم که دلم رو برده باشه
یا دلم گول چشای زيباشو خورده باشه
اما نه گذشت دیدم دل من دیوونه تر شد...
به تو گفتم دلت از قصه من با خبر شد
آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشیدن...
رفتن یه راه دشوار واسه هرگز نرسیدن
می دونم دوستم نداری مثه روزای گذشته...
من خودم خوندم تو چشمات یه کسی اونو نوشته
می دونم فرقی نداره واست عاشق بودن من
می دونم واست یکی شد بودن و نبودن من
اما روح من یه دریاست پره از موج و تلاطم
ساحلش تویی و موجاش خنجرای حرف مردم
آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشیدن
رفتن یه راه دشوار باسه هرگز نرسیدن